(b)Elle In The Wood

uh, khad tegen vandaag dus afgesproken met een gast, omdat die al zolang aandrong

Ik = slecht in sociale contacten, sinds een jaar ofzo heb ik daar geen of bijna geen behoefte meer aan en de gedachte van in mijn bijna home-town (stadje naast mijn dorp) uit te gaan is niet echt aangenaam. Waarom weet ik niet, of misschien weet ik het wel, maar is het veel te veel psychologisch gerelateerde crap. Anyways, die gast had mij zover gekregen om af te spreken, ik was maar twee uur op voorhand beginnen chickenen*wat echt een record is, meestal is dat gewoon de 24u op voorhand. Dus ik, na 7 keer van outfit te veranderen (7 is een geluksgetal toch), naar den trein gestapt en ondertussen was ik mij alle mogelijke situaties aan het inbeelden. (neen ik ben niet eng omdat ik dat doe en zeker niet omdat ik ook ingebeelde gesprekken voer ofzo :p)

Optie 1: Ik kom toe in dat café en hij komt natuurlijk niet, worst nightmare in mijn geval. Keuzes die ik dan heb zijn beperkt. Mijzelf kennende vlucht ik gewoon de eerste trein op om zielig thuis te zitten uithuilen. (ok, mss niet uithuilen, maar toch zielig + vlucht)

Optie 2: Hij is daar *yay* Ik zeg hoi (omdat ik nog niet beslist heb of ik hem 1, 2 of 3 kussen op de kaak ga geven of hem gewoon ga binnen doen, doe ik gewoon niks, safe modus), hij zegt hoi, voor de rest van de avond zeggen we gewoon amper iets tegen elkaar, want serieus, we hebben amper iets gemeen (ik kijk soms naar anime, hij kijkt veel naar anime, that’s it. I’m Elektro, He’s Rock, I’m anti-sport, He’s mister 101 sporten, Ik ben miss Asociaal 2007, Hij is mister many friends voor de eeuwigheid, enz)

Optie 3: *dreammode* Ik kom expres 5 min te laat, hij is daar natuurlijk. Ik geef hem superzelfverzekerd een kus en we praten de uren weg… We hebben massas gemeen (bedoel hij is een sportmens en heeft wrs wel een six-pack en ik ben dol op six-packs, we praten over anime en elektro en ik blijk over een geheim geheugen vol rock te beschikken, enz… */dreammode*

Optie 4: hij is er niet, ik kom mensen tegen die ik ken, kheb een fijne avond, maar ik ben een wraakzuchtig mens, aangezien hij er de achternaam voor heeft, scheld ik hem de huid vol en that’s it.. Als ik dan al die moeite doe (in mijn ogen) om mij te begeven in de grote enge wereld, dan moest em daar maar zijn… End of Story. Zijn er lezers met een six-pack en een voorkeur voor elektro? Mailen!

Optie 5: same als optie 4, maar hij smst nog en ik ben helemaal niet wraakzuchtig meer na die sms, want ik ben een duts. Serieus zeg, ik wil een simpel zwart-wit liefdesverhaal en wat krijg ik? The Real Life! Nochtans, zoveel vroeg ik toch niet?

Aaaah, zo blij dat blogs anoniem zijn

*chickenen= schrik krijgen samen met het zoeken naar mogelijke uitvluchten of vluchtwegen

Al sinds 2e middelbaar ofzo droom ik al van een piercing, maar ik mocht niet. Ik mag nog steeds niet. Om mijn honger naar extra gaten in mijn lijf een beetje tegemoet te komen, heb ik mijn oren als testonderwerp gebruikt. Niet dat er 20 piercings in één oor zitten, ‘t zitten er nu 5 verspreid over mijn beide oren en ook hier naderde mijn ouders de hartaanval-zone wegens vulgair. Tot Andrea Croonenberghs op een mooie druilerige 21juli één of twee jaar geleden heel erg in close-up in beeld kwam en tot mijn groot genoegen beschikte over een stel oren met een hoop piercings. Ik moest er mijn ouders op wijzen natuurlijk “waar piercings? Kzie ze niet ze” Gebt zo mensen die doof zijn als het hun uitkomt, mijn ouders zijn blind als het hun uitkomt. En nu zijn geperforeerde oren iets minder vulgair en iets meer aanvaard.

Als iets dan eindelijk mag, dan is het niet meer zo leuk natuurlijk. En de laatste keer dat ik extra gaatjes liet bijschieten (geen geld voor piercing) deed dat belachelijk veel zeer. ’t Was waarschijnlijk ook de verkeerde periode van de maand en dat mens kon waarschijnlijk niet deftig schieten en den boel was waarschijnlijk niet proper genoeg, want mijn oren hebben serieus afgezien en ‘k heb neig mijn best moeten doen om ze niet heel te laten ontsteken. Volgende keer bij een anderen dat laten schieten of laten piercen (ook bij een andere en ook al kost dat 50€) Enfin, ik was gaatjes dus even beu, maar ik wou wel nog iets doen, dus begon ik met mijn oor te stretchen. Ook veel miserie met verkocht omdat ik veel te ongeduldig was en mijn oor altijd te veel uitrok. Uiteindelijk had ik mijn oor dan op een kleine 2 maand van een mini-gaatje van nog geen mm naar een gat van 8mm gestretcht en dat vond ik wel genoeg. Tot ik zo een leuke plug zag van 9mm.

Veel mensen denken bij oor stretchen nog altijd aan barbaarse, marginale dingen. Ik kan ze helaas niet altijd ongelijk geven. Mijn stretching is maar 10mm. Op papier en in cijferkes lijkt dat niet zoveel, maar ik vind dat toch al best wel een groot gat in mijn oor. Volgens mij ga ik niet meer verder stretchen (al zei ik dat bij 8mm ook). De extremere gevallen vind ik echt niet mooi. Als je dan op sites als BME gaat gaan kijken, dan lijkt het wel een opbiedwedstrijd om ter grootst en om ter extreemst, zoiets benadrukt het marginale aspect gewoon. (levert soms wel grappige foto’s op) De mensen die dat hebben, vinden dat waarschijnlijk (hopelijk toch) zelf wel mooi, maar er staan ook al genoeg foto’s op van mensen die oorlelreconstructie hebben laten doen, nadat ze hun grote stretch beu waren (tot 8mm kunt ge hem nog op naturlijke wijze laten krimpen, daarna lukt het niet meer om hem helemaal terug klein te krijgen). ‘k Hoop dat ik nooit bij de groep hoor die er spijt van heeft later.

extreme fotootjes: http://www.bmezine.com

info & juwels: http://www.onetribe.nu

info over stretchen

juwels: http://www.anotherhole.com

Vandaag gaan helpen met kooien kuisen bij de rattenopvang… Pff, zo een werk. 5 grote kooien moesten van kop tot teen leeggemaakt, uitgewassen en uitgeschrobt en opnieuwe opgevuld worden en alle accesoires (buizen, plateaus, wc-tjes, voerbakjes) moesten gewassen worden. Met 3 man hebben we daar toch 4 uur aan bezig gezeten. Maar, het was het allemaal waard, want de opvangers waren zo gelukkig aan het rondstuiteren toen ze terug in hun kooien mochten. Ofwel waren ze gewoon blij om weer terug thuis te zijn. Kirsten (opvang-eigenares) heeft ze namelijk laten figuren in een toneelstuk dat gebaseerd is op een boek van Dirk Bracke (een vlieg op de muur), nadien op de receptie zijn ze nogal bepampeld geweest en sommigen hebben lang in de vervoersbakjes moeten zitten.

Kheb vandaag trouwens de vraag gehad wat een rattenopvang eigenlijk was. Iemand dacht dat we wilde ratten gingen vangen in mensen hun tuin. Niet echt dus. Een rattenopvang vangt Tamme ratjes op, die om een of andere reden niet meer bij hun baasje kunnen blijven, bvb wanneer mensen per ongeluk een zwanger vrouwtje in de dierenwinkel kopen (niet daar kopen dus) of wanneer mensen allergisch zijn aan ratjes of wanneer mensen heel erg harteloos besluiten dat ze ratjes beu zijn en iets anders willen. Heel erg jammer dat er zo mensen bestaan. Al die ratjes komen dus in de opvang terecht en dan zoekt de opvang een nieuw huis voor hun. Soms moeten de mannen gecastreerd worden, soms moeten er tumoren verwijderd worden, soms zit een ratje langer dan één jaar in de opvang. Dat lijkt niet lang, maar zo een dier stelt het dan wel 1/3 van zijn leven zonder een liefhebbende baas.

Morgen (vandaag eigenlijk al, we zijn al 02:00) is het Opendeurdag. ‘k Vind het best wel spannend. We zijn al 2 maand bezig om het Woord te verspreiden en ik hoop echt dat er morgen wat volk is, dat er wat spullen verkocht raken en dat veel opvangertjes een huis vinden.

Vandaag nog eens mijn kamermeubels herschikt, vroeger deed ik dat om de 5maand ofzo, maar nu was het langer geleden. *welkom in de wondere wereld van mijn rare trekjes* Waarschijnlijk heb ik het zolang uitgehouden omdat ik op kot zat (daar zijn de meubels afgelopen jaar 4 keer van plaats verandert) en ik dus enkel in de weekends en 2maand tijdens den blok thuis was. Nu vond ik, na 2 maand thuiszitten, dat het wel weer tijd was voor wat aanpassingen. Niet zo veel gedaan deze keer, 2 kleine kastjes van plaats verandert en mijn bureau gedraaid. Ik wou eerst ook nog mijn bed van plaats verhuizen, maar dat kwam niet zo handig uit met de stopcontacten en lichtschakelaars en ‘t moet ook wat functioneel blijven anders doe ik er lang geen 5 maand mee.

‘k Heb heel die verhuis, inclusief bijhorende kuis (want ideale moment voor de plekken waar mijn ratjes kunnen komen maar ik niet op te ruimen) op een uurtje gedaan ofzo en daarna kon ik mij eindelijk concentreren (ik heb herexamens en deed al een week verwoede pogingen om meer dan 5pagina’s op een dag te doen, zonder succes helaas). ‘t Was dus duidelijk nodig Jup, dat beïnvloed mijn humeur en andere zaken, eens ik dat in mijn hoofd heb, moet daar zo snel mogelijk iets met gebeuren… Nu nog wat nieuwe muurversierselen en ik kan weer verder voor een paar maand.

Verder scheelt er iets met ons internet. Geen flauw idee wat, ‘t ligt niet aan mijn laptop, ‘t ligt niet aan onze router (want we hebben net een nieuwe omdat we dachten dat het aan onze router lag), ‘t heeft een dag gewerkt vandaag, maar zeer traag en ’s avond heeft het weer laten afweten. Mijn ouders + broertje hadden al een hacker-complot-theorie klaar, dus hebben we alle mogelijke paswoorden verandert en terwijl zij dus liggen te maffen (vroege vogels, ‘t is nog maar 23:10) ontdek ik natuurlijk weer dat het niet meer werkt… Allez ‘t is eerder wel-niet-wel-niet-niet-niet-wel *frustratie*

Omg, mijn tweede Blog-poging… Ooit eens geprobeerd om een engelstalige blog te onderhouden over mode.. Zo een ramp. ‘t Voelt ook zo raar om iets te typen dat iedereen, zomaar kan lezen. Ik ben wel gewoon van wanhopig emotionele tienerdagboeken vol te kriebelen, maar dan wel altijd met de gedachte dat niemand dat toch ooit gaat lezen, tenzij misschien mijn dochter (die ik eigenlijk niet wil want ik ben niet zo zot van kindjes :p). Ik schaam mij daar later trouwens ook altijd over. Ge zit dan zo op een overmoedig moment in u oude dagboeken te lezen en dan raakte zo langzaam aan behoorlijk gegeneert over wat ge ooit allemaal hebt durven neerpennen en bladerde zo snel mogelijk door naar lege pagina’s in de hoop dat ge nooit meer dezelfde fout maakt… Helaas

Pff, ik vind het zo moeilijk om aan de tweede alinea te beginnen. *wilt van hak naar tak springen* Hm, hoe kan ik zoveel mogelijk dingen vertellen over mijzelf en op een of andere manier doen samenhangen… Ah, vlugge voorstel-ronde!

Ik is *19*1m63*blond wanneer het mij uitkomt*trotse bezitter van 3 ratjes*jup ratjes, niet mislezen*momenteel verslaafd aan Bleach en Death Note*meestal lui*forumverslaafd*rattenfora welteverstaan*onder andere het mijne*muziekliefhebber*te vinden op MySpace*en op een hoop andere sites*