Nieuwe posts
Vanaf nu komen alle nieuwe blog-updates op mijn wordpress blog: http://nebhet.wordpress.com/
Friday, February 27, 2009
Saturday, February 21, 2009
Roddeltantes
Twee jaar na dat de reeks begonnen is, begin ik er ook aan, op tijd beginnen met iets is nl. niet hip, dat moge duidelijk zijn!
Iedereen kent het volledige Gossip Girl verhaal waarschijnlijk al, ik moet het dus niet meer uit de doeken doen, maar ik heb het volledige verhaal dan ook niet gezien. Dus zwijgen allemaal! De eerste die het einde van seizoen één vertelt, maak ik eigenhandig (en met de hulp van mijn legertje ratten) een kopje kleiner!
Misschien een beetje raar dat ik voor de kleffe rijke-tienerserie val, maar in mijn jeugdiger jaren was ik ook een beetje fan van The O.C., dus vergeef mij deze fout en laat mij genieten van de (waarschijnlijk) ongbestaande decadente wereld die aan mij geopenbaard werd…
Ambetant
.. ’s morgens opstaan met hoofdpijn, het gevoel dat ge een kater hebt, maar de avond ervoor niet uitgeweest zijn.. Lang leve de maandelijkse irritatie die moeder natuur vrouwen gegeven heeft! -__-
Sunday, February 8, 2009
Twilight…
Ah, uiteindelijk heb ik toch toegegeven aan de druk en de hype… Toen ik de boeken van Twilight in London zag aan een redelijk goedkope prijs en het 2 + 1 gratis was, bezweek ik, de eerste twee boeken van de Twilight reeks belanden op de kassa en later in mijn koffer op weg naar België. (Althans, de ene in de koffer, de andere dicht bij mij, zodat ik op ieder dood moment mijzelf opnieuw kon verliezen in de pagina’s…)
Ik ga maar van de eerste keer bekennen: ik ben verslaafd aan vampier-verhalen. Alles met vampieren wekt mijn interesse, in alles dat te maken heeft met vampieren kan ik mijzelf verliezen (behalve in Bram Stokers gortdroge pagina’s van Dracula, dat was moeilijk om te verteren, ‘k heb hem nooit uitgekregen, maar heb wel de film “Bram Stokers Dracula” een serieus aantal keren bekeken, ter compensatie).
Ik heb dan ook bijna alle boeken van Anne Rice gelezen, bijna, want ze zijn steeds moeilijker te vinden, ze kosten geld en de laatste zijn niet zo heel interessant meer…Om maar te zeggen waarom ik doomed was om mijn kritische ik onmiddellijk kwijt te spelen na pakweg 5 pagina’s… Misschien dat het ook te maken heeft met Meyer’s manier van schrijven, die altijd wel een glimlach kon oproepen bij mij, maar ik ga het vooral steken op de overdosis vampiers die de pagina’s des te leuker maken 
Ik realiseer mij ook net dat ik het schrijven van boekbesprekingen verleerd ben, zes jaar Nederlandse opdrachten *foetsie* Normaal moet ik schrijfstijl (grappig, meeslepend, vlot en vrolijk) bespreken zeker?
‘k Ga het er maar op houden dat Twilight een super boek is, dat ik heel graag gelezen heb, moeizaam van afgekickt ben (echt waar, ik heb 2 dagen supermottig gelopen) en waarbij ik niet kon wachten om aan deel twee te beginnen!
Friday, February 6, 2009
London Calling (2-5 feb) *dag 1*
‘t was alweer een tijdje geleden dat ik nog vreemde contreien had mogen aanschouwen en ‘t stond al een tijdje bovenaan mijn verlanglijstje, dus afgelopen intersemesteriele vakantie was het uiteindelijk van dat: een tripje naar het verre (niet zo), vreemde (echt wel), grote (jup, gigantisch) en ondergesneeuwde London.
Aankomen deden we in St. Pancras Station, in die prachtige overkoepelde hal 
Dat ondergesneeuwde was niet op voorhand te voorspellen natuurlijk, maar het was wel zo. Volgens de Londonse gratis subway-kranten was het de ergste sneeuwval ergens tussen de 18 en de 48 jaar… Kranten konden het zelf niet nalaten om “Snowfall could do what even the Luftwaffe couldn’t” te koppen…. Jaah, ze zijn nog altijd fier die Londenaren dat hun busjes bleven rijden tijdens de Blitzkrieg… Helaas, 20cm sneeuw konden ze niet aan… Het vriendje en ik hebben talloze keren onze verwondering uitgedrukt over zoveel onvoorzienigheid van de Britten… De bussen, ok dat is nog te verstaan, maar de metro dat niet rijdt? U weet wel, dat ding dat lijkt op een tram maar dan heel de tijd onder de grond rijdt? Lijnen die af en toe boven de grond komen piepen waren geëxcuseerd natuurlijk, maar er ging meer mis dan enkel op die lijnen… We besloten een stukje te voet te doen naar de musea die we voor die dag gepland hadden, maar na een half uur door de sneeuw ploeteren waren mijn voeten zo nat en koud, dat we toch maar op de metro gesprongen zijn. Dat neemt niet weg dat we mooie foto’s hebben van een ondergesneeuwd Londons Park (ik dacht dat het Regents Park was, maar ben het niet meer zeker).
Nog een goeie: ge komt toe in London, doet er tamelijk lang over om eerst te voet naar uw hostel te gaan (kleine onderschatting van de afstand in combi met dat een sportzak op wieletjes niet goed rijdt op verse sneeuw…) en vervolgens geraakt ge wijs uit het metro systeem en komt ge aan in het subway station dat vlakbij het Natural History Museum ligt… Alwaar ge merkt dat DAAR een waarschuwing staat dat het museum maar tot 14u open blijft… *zucht* Maar genoeg over mijn ergernissen, London was gelukkig veel meer fun dan ergernissen
De eerste dag hebben we dus bitter weinig gezien van het Natural History Museum, enkel de inkomshal eigenlijk, de galerijen waren al voor de bezoekers gesloten. Dan maar vlug een foto met een langnekkige dinosaurus genomen (de tijd dat ik zou kunnen zeggen welke soort het was ligt alweer lang achter mij) 
De overige leuke beestjes van de inkomhal ga ik u besparen, de kwaliteit van de foto’s is niet bijster goed. Het enige wat ik nog ga meegeven: het sneeuwde in London… 
Vervolgens hebben we ons richting Victoria&Albert Museum begeven, ondanks wat de site beweert, vond ik het niet ongloofelijk interessant, maar misschien waren de interessante stukken al afgesloten (we konden enkel op de gelijkvloers rondlopen). Gelukkig was het daar warm, konden mijn voetjes een beetje opdrogen en besloten we om Harrods te gaan bezoeken. Ik moet toch toegeven dat het een beetje een kick geeft als iemand de deur voor u open houdt. En als ge door de collecties dure tassen en schoenen loopt en ge u zelf moet tegen houden om ze niet te betasten en enthousiast naar het volgende model te hupsen terwijl ge luid en verzuchtend de naam van de ontwerper en het model van de tast roept… (Ik zal maar bekenen, ik ben een stiekeme mode-geobsedeerde, maar gebrek aan geld en smaak weerhoudt mij er van om echt hip te zijn… ;))
Dat was zowat de eerste dag, meer dan fish and chips gaan eten en de locale Waterstones bookshop gaan plunderen hebben we niet meer gedaan, compleet uitgeput van met die koffer door de sneeuw te sleuren…
